بررسی جامع لکوموتیو

حمل ‌و نقل ریلی یکی از مهم‌ترین و کارآمدترین شیوه‌های جابه‌جایی مسافر و کالا در جهان محسوب می‌شود. از زمان آغاز انقلاب صنعتی تاکنون، راه‌آهن نقش بسیار مهمی در توسعه اقتصادی، صنعتی و اجتماعی کشورها ایفا کرده است. ظرفیت بالای حمل بار، مصرف انرژی کمتر نسبت به حمل و نقل جاده‌ای، ایمنی بیشتر، کاهش آلودگی محیط‌زیست و هزینه پایین‌تر جابه‌جایی در مسافت‌های طولانی، از مهم‌ترین عواملی هستند که موجب گسترش شبکه‌های ریلی در سراسر جهان شده‌اند. قلب تپنده هر قطار، لکوموتیو است؛ وسیله‌ای که وظیفه تولید نیروی کشش و به حرکت درآوردن واگن‌ها را بر عهده دارد. بدون وجود لکوموتیو، حمل و نقل ریلی عملاً امکان‌پذیر نخواهد بود.

لکوموتیو طی بیش از دو قرن گذشته مسیر طولانی و پرتحولی را پشت سر گذاشته است. نخستین لکوموتیوها با استفاده از موتور بخار و سوخت زغال‌سنگ کار می‌کردند، اما با پیشرفت فناوری و افزایش نیاز به سرعت، قدرت و بهره‌وری، نسل‌های جدیدی از لکوموتیوهای دیزلی، برقی و هیبریدی توسعه یافتند. امروزه لکوموتیوها علاوه بر قدرت کشش بالا، از سامانه‌های کنترلی پیشرفته، تجهیزات الکترونیکی، فناوری‌های کاهش مصرف سوخت و سامانه‌های هوشمند پایش وضعیت بهره می‌برند که موجب افزایش راندمان، کاهش هزینه‌های نگهداری و ارتقای ایمنی شده است.

هدف از این مقاله، بررسی مفهوم لکوموتیو، تاریخچه پیدایش آن، روند تکامل فناوری، انواع لکوموتیوهای مورد استفاده در عصر حاضر، شیوه عملکرد لکوموتیوهای دیزلی و معرفی مهم‌ترین شرکت‌های سازنده لکوموتیو در جهان است.

لکوموتیو چیست؟

لکوموتیو وسیله‌ای ریلی و خودکششی است که وظیفه اصلی آن تولید نیروی محرکه و کشیدن یا هل دادن واگن‌های باری و مسافری بر روی خطوط راه‌آهن است. برخلاف واگن‌ها که تنها برای حمل بار یا مسافر طراحی شده‌اند و فاقد سیستم تولید نیرو هستند، لکوموتیو دارای سامانه تولید توان، تجهیزات انتقال قدرت، سامانه‌های ترمز، کنترل، خنک‌کننده و تجهیزات الکتریکی و مکانیکی است که امکان حرکت قطار را فراهم می‌کند.

واژه «لکوموتیو» (Locomotive) از دو واژه لاتین Loco به معنای «از یک مکان» و Motivus  به معنای «حرکت دادن» گرفته شده است و به وسیله‌ای اطلاق می‌شود که توانایی حرکت مستقل و به حرکت درآوردن سایر وسایل ریلی را داشته باشد.

وظیفه اصلی لکوموتیو، تبدیل نوعی انرژی مانند انرژی حاصل از احتراق سوخت، بخار یا برق به انرژی مکانیکی و در نهایت ایجاد نیروی کشش در چرخ‌ها است. این نیرو از طریق اصطکاک میان چرخ‌های فولادی و ریل به قطار منتقل شده و موجب حرکت مجموعه قطار می‌شود. میزان قدرت لکوموتیو معمولاً با واحد اسب بخار (Horsepower) یا کیلووات (kW) بیان می‌شود و بسته به نوع کاربرد، از چند صد تا بیش از شش هزار اسب بخار متغیر است.

یک لکوموتیو معمولی از بخش‌های مختلفی مانند موتور، سامانه انتقال قدرت، موتورهای کششی، بوژی، چرخ‌ها، سامانه ترمز، کمپرسور هوا، سیستم خنک‌کننده، مخزن سوخت، تجهیزات الکتریکی، کابین راننده و سامانه‌های کنترلی تشکیل شده است. عملکرد هماهنگ این بخش‌ها باعث می‌شود لکوموتیو بتواند قطارهایی با وزن چند هزار تن را در مسیرهای طولانی، شیب‌دار و شرایط مختلف آب‌وهوایی جابه‌جا کند.

در صنعت راه‌آهن، لکوموتیوها بر اساس منبع تولید انرژی، نوع انتقال قدرت، نوع کاربرد و فناوری ساخت دسته‌بندی می‌شوند که هر یک ویژگی‌ها، مزایا و محدودیت‌های خاص خود را دارند.

تاریخچه پیدایش لکوموتیو

تاریخچه لکوموتیو به دوران انقلاب صنعتی در اروپا بازمی‌گردد. در اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم، توسعه معادن زغال‌سنگ، کارخانه‌های فولاد و افزایش حجم تولیدات صنعتی، نیاز به روشی سریع‌تر و اقتصادی‌تر برای جابه‌جایی مواد اولیه و کالاها را افزایش داد. در آن زمان بیشتر حمل و نقل توسط اسب، درشکه یا قایق‌های کانالی انجام می‌شد که ظرفیت محدود و سرعت پایینی داشتند. همین موضوع مهندسان را به فکر استفاده از نیروی بخار برای حرکت وسایل نقلیه انداخت.

سه سال بعد، در سال ۱۸۰۴، ترویتیک نخستین لکوموتیو بخار ریلی جهان را ساخت که توانست در کارخانه آهن‌سازی پنیدارن در ولز، قطاری شامل چند واگن حامل آهن و حدود هفتاد مسافر را در مسیری نزدیک به ۱۵ کیلومتر جابه‌جا کند. این لکوموتیو حدود ۵ تن وزن داشت و اگرچه سرعت آن تنها حدود ۸ کیلومتر بر ساعت بود، اما اثبات کرد که حمل و نقل ریلی با استفاده از موتور بخار امکان‌پذیر است. با وجود موفقیت این آزمایش، وزن زیاد لکوموتیو باعث آسیب دیدن ریل‌های چدنی آن زمان می‌شد و به همین دلیل استفاده گسترده از آن با مشکلاتی همراه بود.

در سال ۱۸۲۹، شرکت Robert Stephenson & Company  لکوموتیوی به نامRocket  را طراحی و تولید کرد. این لکوموتیو در مسابقات مشهور Rainhill Trials  شرکت کرد و با عملکرد بسیار موفق خود، آغازگر عصر جدید حمل و نقل ریلی شد. راکت دارای موتور بخار با دیگ بخار لوله‌آتشی، دودکش بهینه‌ شده و سامانه انتقال قدرت کارآمد بود. این لکوموتیو با توان تقریبی ۲۰ تا ۲۵ اسب بخار قادر بود به سرعتی در حدود ۴۸ کیلومتر بر ساعت دست یابد که در آن زمان رکوردی چشمگیر محسوب می‌شد. سوخت اصلی آن کک، نوعی زغال‌سنگ فرآوری‌شده، بود که نسبت به زغال‌سنگ معمولی دود کمتری تولید می‌کرد. در این سامانه، آب داخل دیگ بخار گرم می‌شد و بخار پرفشار حاصل، پیستون‌ها را به حرکت درمی‌آورد. حرکت رفت‌ و برگشتی پیستون‌ها از طریق شاتون و میل‌لنگ به چرخ‌های محرک منتقل می‌شد و در نتیجه لکوموتیو به حرکت درمی‌آمد. موفقیت راکت باعث شد بسیاری از کشورهای اروپایی و سپس آمریکا سرمایه‌گذاری گسترده‌ای در توسعه شبکه‌های راه‌آهن انجام دهند. در دهه‌های بعد، لکوموتیوهای بخار از نظر قدرت، سرعت، ظرفیت دیگ بخار و قابلیت اطمینان پیشرفت چشمگیری کردند و تا اوایل قرن بیستم مهم‌ترین وسیله حمل و نقل ریلی جهان به شمار می‌رفتند.

لکوموتیو بخار

نخستین نسل لکوموتیوها از نیروی بخار برای ایجاد حرکت استفاده می‌کردند. در این نوع لکوموتیو، انرژی شیمیایی موجود در سوخت، که معمولاً زغال‌سنگ، چوب یا نفت کوره بود، در داخل کوره به انرژی حرارتی تبدیل می‌شد. گرمای حاصل، آب موجود در دیگ بخار را به بخار پرفشار تبدیل می‌کرد. بخار تولیدشده وارد سیلندرها شده و با فشار دادن پیستون‌ها، حرکت رفت و برگشتی ایجاد می‌کرد. این حرکت از طریق شاتون و میل‌لنگ به چرخ‌های محرک منتقل می‌شد و در نهایت باعث حرکت لکوموتیو می‌گردید.

ظهور لکوموتیوهای دیزلی

پیشرفت موتورهای احتراق داخلی در اوایل قرن بیستم زمینه را برای توسعه لکوموتیوهای دیزلی فراهم کرد. موتور دیزل که توسط مهندس آلمانی رودلف دیزل (Rudolf Diesel) ابداع شد، نسبت به موتور بخار راندمان بسیار بالاتری داشت و می‌توانست انرژی بیشتری را از سوخت استخراج کند. همچنین این موتورها به زمان طولانی برای تولید بخار نیاز نداشتند و در مدت کوتاهی آماده حرکت می‌شدند.

لکوموتیو دیزل مکانیکی

در لکوموتیو دیزل مکانیکی، موتور دیزل مستقیماً از طریق یک گیربکس مکانیکی، کلاچ و مجموعه‌ای از چرخ‌دنده‌ها نیروی خود را به محورهای محرک منتقل می‌کند. عملکرد این سیستم تا حد زیادی مشابه خودروهای سواری و کامیون‌ها است. هنگامی که موتور روشن می‌شود، توان تولیدی پس از عبور از گیربکس به محورهای محرک انتقال یافته و باعث چرخش چرخ‌ها می‌شود.

لکوموتیو دیزل هیدرولیکی

برای رفع محدودیت‌های انتقال قدرت مکانیکی، مهندسان سیستم انتقال قدرت هیدرولیکی را توسعه دادند. در این نوع لکوموتیو، موتور دیزل ابتدا توان خود را به یک مبدل گشتاور هیدرولیکی منتقل می‌کند. مبدل گشتاور با استفاده از جریان روغن تحت فشار، نیرو را بدون تماس مستقیم مکانیکی به گیربکس و سپس به محورهای محرک منتقل می‌کند.

لکوموتیو دیزل الکتریک

امروزه رایج‌ترین و پرکاربردترین نوع لکوموتیو در جهان، لکوموتیو دیزل الکتریک است. در این نوع لکوموتیو، موتور دیزل برخلاف تصور عموم، مستقیماً چرخ‌ها را نمی‌چرخاند. وظیفه اصلی موتور تنها تولید انرژی مکانیکی برای گرداندن یک ژنراتور یا آلترناتور است.

پس از روشن شدن موتور، انرژی مکانیکی تولیدشده به ژنراتور منتقل می‌شود. ژنراتور این انرژی را به انرژی الکتریکی تبدیل می‌کند و برق تولیدشده از طریق تجهیزات کنترلی و مبدل‌های الکترونیکی به موتورهای کششی نصب‌شده روی بوژی‌ها ارسال می‌شود. موتورهای کششی با تبدیل انرژی الکتریکی به انرژی مکانیکی، چرخ‌ها را به حرکت درمی‌آورند.

لکوموتیو برقی

در ادامه روند تکامل، لکوموتیوهای برقی توسعه یافتند. این لکوموتیوها برخلاف انواع دیزلی، فاقد موتور احتراق داخلی هستند و انرژی مورد نیاز خود را مستقیماً از شبکه برق دریافت می‌کنند. برق معمولاً از طریق خطوط بالاسری یا ریل سوم به لکوموتیو منتقل شده و پس از عبور از تجهیزات کنترلی، موتورهای کششی را به حرکت درمی‌آورد.

لکوموتیوهای هیبریدی، باتری‌دار و هیدروژنی

در دهه‌های اخیر، با افزایش نگرانی‌های زیست‌محیطی و سخت‌گیرانه‌تر شدن استانداردهای آلایندگی، صنعت راه‌آهن به سمت استفاده از فناوری‌های پاک حرکت کرده است. لکوموتیوهای هیبریدی از ترکیب موتور دیزل و باتری‌های پرظرفیت استفاده می‌کنند تا در زمان‌هایی که نیاز به توان بالا نیست، موتور دیزل خاموش شده و انرژی مورد نیاز از باتری تأمین شود. این روش موجب کاهش مصرف سوخت و آلایندگی می‌شود.

انواع لکوموتیو به لحاظ کاربری

امروزه با پیشرفت فناوری و افزایش نیازهای صنعت حمل و نقل ریلی، لکوموتیوها در انواع مختلفی طراحی و تولید می‌شوند. اگرچه همه آن‌ها وظیفه ایجاد نیروی کشش و حرکت دادن قطار را بر عهده دارند، اما با توجه به نوع مأموریت، منبع تأمین انرژی، میزان توان، سرعت و شرایط بهره‌برداری، ویژگی‌های متفاوتی دارند. انتخاب نوع لکوموتیو به عواملی مانند حجم بار، سرعت موردنیاز، شیب مسیر، نوع خطوط ریلی، میزان ترافیک و هزینه‌های بهره‌برداری بستگی دارد.

یکی از مهم‌ترین انواع لکوموتیوهای امروزی، لکوموتیوهای باری هستند. این لکوموتیوها برای حمل قطارهای سنگین شامل مواد معدنی، محصولات فولادی، فرآورده‌های نفتی، غلات، کانتینرها و سایر کالاهای حجیم طراحی شده‌اند. مهم‌ترین ویژگی این لکوموتیوها، قدرت کشش بسیار بالا است. از آنجا که قطارهای باری ممکن است هزاران تن وزن داشته باشند، موتور این لکوموتیوها معمولاً دارای توان بسیار زیادی است و سرعت آن‌ها نسبت به قطارهای مسافری کمتر، اما نیروی کشش آن‌ها بسیار بیشتر است.

در مقابل، لکوموتیوهای مسافری برای جابه‌جایی قطارهای مسافربری طراحی می‌شوند. این لکوموتیوها علاوه بر توان مناسب، باید از قابلیت دستیابی به سرعت‌های بالا، حرکت نرم، لرزش کمتر و شتاب‌گیری مناسب برخوردار باشند تا سفر ایمن و راحتی را برای مسافران فراهم کنند. در بسیاری از کشورهای پیشرفته، لکوموتیوهای برقی یا قطارهای خودکشش الکتریکی جایگزین لکوموتیوهای سنتی مسافری شده‌اند.

نوع دیگری از لکوموتیوها، لکوموتیوهای مانوری هستند که بیشتر در ایستگاه‌های راه‌آهن، بنادر، کارخانه‌ها و محوطه‌های صنعتی مورد استفاده قرار می‌گیرند. وظیفه اصلی این لکوموتیوها جابه‌جایی واگن‌ها، تشکیل قطار و انتقال واگن‌ها بین خطوط مختلف است. این لکوموتیوها معمولاً ابعاد کوچک‌تر، سرعت کمتر و قدرت مانور بالاتری نسبت به لکوموتیوهای خط اصلی دارند.

در برخی صنایع مانند معادن، کارخانه‌های فولاد، مجتمع‌های پتروشیمی و نیروگاه‌ها نیز از لکوموتیوهای صنعتی و معدنی استفاده می‌شود. این لکوموتیوها برای شرایط کاری سخت، مسیرهای کوتاه و حمل بارهای سنگین در محیط‌های صنعتی طراحی شده‌اند و معمولاً از نظر ساختار، مقاومت و دوام با سایر لکوموتیوها تفاوت دارند.

در سال‌های اخیر، توسعه خطوط راه‌آهن سریع‌السیر موجب تولید لکوموتیوهای پرسرعت شده است. این لکوموتیوها عمدتاً برقی هستند و قادرند با سرعت‌هایی بیش از ۲۵۰ تا ۳۵۰ کیلومتر بر ساعت حرکت کنند. طراحی آیرودینامیکی، موتورهای بسیار قدرتمند، سیستم‌های کنترلی پیشرفته و تجهیزات ایمنی مدرن از مهم‌ترین ویژگی‌های این لکوموتیوها است.

پیشرفت فناوری در لکوموتیوهای مدرن

در طول دو قرن گذشته، فناوری لکوموتیوها پیشرفت چشمگیری داشته است. نخستین لکوموتیوهای بخار از نظر توان، سرعت و راندمان محدود بودند، اما امروزه لکوموتیوهای مدرن با بهره‌گیری از فناوری‌های الکترونیکی، سامانه‌های هوشمند و تجهیزات پیشرفته، عملکرد بسیار بهتری دارند.

یکی از مهم‌ترین پیشرفت‌ها، افزایش توان موتورهای دیزل است. موتورهای امروزی قادرند بیش از شش هزار اسب بخار توان تولید کنند، در حالی که نخستین لکوموتیوهای بخار تنها چند ده اسب بخار قدرت داشتند. این افزایش توان موجب شده است قطارهای سنگین‌تر با سرعت بیشتر و مصرف سوخت کمتر جابه‌جا شوند.

پیشرفت مهم دیگر، جایگزینی موتورهای کششی جریان متناوب (AC) به جای موتورهای جریان مستقیم (DC) است. موتورهای AC راندمان بالاتر، هزینه نگهداری کمتر، عمر طولانی‌تر و قدرت کشش بیشتری دارند. به همین دلیل، تقریباً تمام لکوموتیوهای جدید از موتورهای کششی AC استفاده می‌کنند.

از دیگر فناوری‌های مهم، سیستم کنترل الکترونیکی موتور (ECU) است که عملکرد موتور دیزل را به صورت لحظه‌ای کنترل می‌کند. این سامانه میزان پاشش سوخت، زمان احتراق، دور موتور و عملکرد تجهیزات جانبی را تنظیم کرده و موجب کاهش مصرف سوخت، افزایش راندمان و کاهش آلایندگی می‌شود.

یکی دیگر از پیشرفت‌های مهم، سیستم کنترل لغزش چرخ‌ها (Wheel Slip Control) است. هنگام حرکت قطار در شرایط بارندگی، برف یا یخ‌زدگی، احتمال لغزش چرخ‌ها روی ریل افزایش می‌یابد. این سامانه با پایش مداوم سرعت چرخ‌ها، در صورت تشخیص لغزش، توان موتور را تنظیم کرده و از کاهش نیروی کشش جلوگیری می‌کند.

علاوه بر این، بسیاری از لکوموتیوهای جدید به ترمز دینامیکی (Dynamic Braking) مجهز هستند. در این سیستم، موتورهای کششی هنگام ترمزگیری به ژنراتور تبدیل شده و انرژی جنبشی قطار را به انرژی الکتریکی تبدیل می‌کنند. این انرژی یا به صورت گرما در مقاومت‌های ترمز تلف می‌شود یا در لکوموتیوهای برقی از طریق ترمز احیایی (Regenerative Braking) به شبکه برق بازگردانده می‌شود. این فناوری علاوه بر کاهش مصرف انرژی، موجب کاهش استهلاک لنت‌ها و افزایش عمر سیستم ترمز می‌شود.

از دیگر فناوری‌های نوین می‌توان به سامانه‌های پایش وضعیت (Condition Monitoring Systems) اشاره کرد. این سامانه‌ها با استفاده از حسگرهای مختلف، اطلاعات مربوط به موتور، ژنراتور، یاتاقان‌ها، بوژی، ترمزها و سایر تجهیزات را به صورت لحظه‌ای ثبت و تحلیل می‌کنند. در صورت بروز هرگونه نقص یا افزایش غیرعادی دما، لرزش یا فشار، سیستم به راننده یا مرکز تعمیرات هشدار می‌دهد و از وقوع خرابی‌های بزرگ جلوگیری می‌کند. این روش که به تعمیرات پیش‌بینانه (Predictive Maintenance) معروف است، نقش مهمی در کاهش هزینه‌های نگهداری و افزایش قابلیت اطمینان ناوگان ریلی دارد.

بزرگ‌ترین تولیدکنندگان لکوموتیو در جهان

امروزه چندین شرکت بزرگ بین‌المللی در زمینه طراحی و ساخت لکوموتیو فعالیت می‌کنند که محصولات آن‌ها در بسیاری از کشورهای جهان مورد استفاده قرار می‌گیرد.

یکی از مهم‌ترین این شرکت‌ها CRRC Corporation Limited چین است که بزرگ‌ترین تولیدکننده تجهیزات ریلی در جهان محسوب می‌شود. این شرکت در سال ۲۰۱۵ از ادغام دو شرکت بزرگ CNR و CSR تشکیل شد و امروزه انواع لکوموتیوهای دیزل، برقی، مترو، قطارهای سریع‌السیر و واگن‌های باری و مسافری را تولید می‌کند. محصولات این شرکت علاوه بر چین، به ده‌ها کشور جهان صادر می‌شود.

شرکتWabtec Corporation  آمریکا نیز یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان لکوموتیوهای دیزل‌الکتریک در جهان است. این شرکت پس از خرید بخش حمل و نقل ریلی شرکت General Electric در سال ۲۰۱۹، به یکی از رهبران صنعت لکوموتیوسازی تبدیل شد و امروزه لکوموتیوهای قدرتمند باری و مسافری را برای بسیاری از کشورهای جهان تولید می‌کند.

شرکتSiemens Mobility  آلمان از دیگر تولیدکنندگان مطرح صنعت ریلی است. این شرکت بیشتر در زمینه لکوموتیوهای برقی، قطارهای سریع‌السیر و سامانه‌های کنترل ریلی فعالیت دارد. سری Vectron این شرکت یکی از موفق‌ترین لکوموتیوهای برقی جهان به شمار می‌رود و در بسیاری از کشورهای اروپایی مورد استفاده قرار گرفته است.

شرکتAlstom  فرانسه نیز از بزرگ‌ترین شرکت‌های صنعت حمل و نقل ریلی جهان محسوب می‌شود. این شرکت علاوه بر تولید لکوموتیوهای برقی، در زمینه ساخت قطارهای سریع‌السیر TGV، سیستم‌های سیگنالینگ و تجهیزات حمل و نقل شهری نیز فعالیت گسترده‌ای دارد.

شرکتProgress Rail  آمریکا که یکی از زیرمجموعه‌های شرکت Caterpillar است، از دیگر سازندگان بزرگ لکوموتیوهای دیزلی محسوب می‌شود. این شرکت مالک برند تاریخی EMD (Electro-Motive Diesel) است و محصولات آن در بسیاری از خطوط باری آمریکای شمالی و سایر کشورهای جهان مورد استفاده قرار می‌گیرد.

همچنین شرکتStadler Rail  سوئیس در سال‌های اخیر با تولید لکوموتیوهای برقی، دیزلی، هیبریدی و قطارهای مسافری، جایگاه ویژه‌ای در بازار جهانی صنعت ریلی به دست آورده است.

لکوموتیو یکی از مهم‌ترین دستاوردهای انقلاب صنعتی و اساسی‌ترین جزء سامانه حمل و نقل ریلی است که نقش تعیین‌کننده‌ای در توسعه اقتصادی، صنعتی و اجتماعی کشورها ایفا کرده است. از نخستین لکوموتیوهای بخار که در اوایل قرن نوزدهم توسط ریچارد ترویتیک و سپس جورج و رابرت استفنسون توسعه یافتند تا لکوموتیوهای مدرن دیزل‌الکتریک، برقی و هیدروژنی امروزی، این فناوری همواره در مسیر پیشرفت قرار داشته است. افزایش توان موتور، بهبود سامانه‌های انتقال قدرت، توسعه موتورهای کششی جریان متناوب، استفاده از سامانه‌های کنترل هوشمند، ترمزهای دینامیکی و احیایی، و فناوری‌های پایش وضعیت، موجب شده است لکوموتیوهای امروزی از نظر راندمان، ایمنی، قابلیت اطمینان و مصرف انرژی در سطح بسیار بالاتری نسبت به نسل‌های اولیه قرار گیرند.

با توجه به روند جهانی کاهش مصرف سوخت‌های فسیلی و حرکت به سمت حمل و نقل پایدار، انتظار می‌رود در آینده استفاده از لکوموتیوهای برقی، هیبریدی، باتری‌دار و هیدروژنی گسترش بیشتری پیدا کند و فناوری‌های هوشمند نقش پررنگ‌تری در بهره‌برداری و نگهداری ناوگان ریلی ایفا کنند. ازاین‌رو، صنعت لکوموتیوسازی همچنان یکی از مهم‌ترین حوزه‌های توسعه فناوری در صنعت حمل و نقل جهان خواهد بود.